hij

met een hart van peperkoek

deelt zijn glimlach

straalt uit zijn ogen blauwgroene weemoed

schitterend in zee

begrip voor de oase in een woestijn

alvorens de twijfel begint

zij ontneemt  nu de bron haar bovenloop.

de rit

voor het laatst de rit
dan rijden ze hijgend binnen
vallen stil de laatse adem uit
hun kolenlongen de ontmanteling
het reinigen voor de tocht
schitterend en blinkend in  rust
het museum voor de trein  wacht
het verleden zit tussen de wielen
geschiedenis van het spoor.

Ingrid lenaerts

de chinese muur

de chinese muur openbaart
het onmogelijke te zien

een rit door de gele stad
het platteland waar prehistorie horror lijkt
de lanen treurwilgen en parken
beton in vale mist

landschappen als kindertekeningen
de kramen gekleurd met chinese handel en wandel
bananen door je strot geduwd
hotpot in concurrentie met elkaar
terwijl ze je uitkleden met hun ogen
en denken seks met die ander
het transsyberisch blank wil ook wat

alvorens je stap voor stap
de trappen  bereikt en doet
vanaf de maan
een uitkijkpost.


Ingrid Lenaerts

fietsen

fietsen zonder handen
staand op het zadel
daag ik je uit me te volgen
een beetje overmoedig
zul je zeggen,
maar ik moet imponeren
op het publiek.
Anders geen boeter bij de vis.
zegt de jonge jongleur
uit de circusschool.

Ingrid Lenaerts

Bling bling

klingelende en kletterende kettingen
metalen blaadjes klatergoud
draaiend in het zonnelicht
trillend in de wind
een eigen stem die vloeit
over de heethoofden
die dan samen heupwiegen
en schouderschudden
in het magisch land van het bling bling.

Ingrid Lenaerts

sneeuw

Sneeuw in tussentijd

als een laat geschenk

van een karakterloze winter

maar het geschenk is vergiftigd

in zijn witte onschuld

schuilt pech en miserie

die me laat huiveren

gladde wegen,valpartijen

ongevallen en gekwetsten

Deze doemdekker houdt het voor bekeken

ik blijf binnenskamers

veilig in de schuilhoek.

De sneeuw kan me gestolen worden.

I Lenaerts

het tocht

Het tocht om het hoekje
onze gedachten verwaaien
zoals bloemblaadjes
aan een overrijpe stengel

de teugels moeten los
het keurslijf minder strak
anders houden we de moed niet
onder ons te woord en te vriend
Laat de wereld nu maar draaien
het wordt misschien toch nog goed
in onze hoorbare lijven..


Ingrid Lenaerts